مزاجى با اين دو سازش دارد ، لهذا خلّاق عالم گندم و گوشت را در همه جا مانند آب فراوان ساخته كه هر بشرى استفاده اوّليّه را در حد امكان بتواند بكند ، همچنين نماز و روزه را در امر تقرّب و صفاى روح دو غذاى روحى و معنوى است كه شارع مقدس بيناى بر چيز ، عموميت نوعى آن را ادارك فرموده و به وجه عموم بر نوع فريضه كرده ، تا تقرّب و صفاى روح و معنويّات اوّليّه براى هر كس در حد وسع و امكان باشد كه اگر متمكّن از غير آن نباشد از زكات و حج و جهاد و غيره ، بىبهره از آثار و خواص اوّليّه لازمه نباشد و هركس درخور امكانش بتواند بهره روحى و تقرّبى ببرد . پس از اين جهت اين دو افضل از همه عبادات است . آن چه گفته شد وجه افضليت و بيان حكمت بود در مقام انتخاب حق اين دو را ، ولى پس از انتخاب و تعلّق به امر و ايجاب ، ديگر چيزى برابرى با اين دو نمىكند و هيچ چيز جاى اين دو را نمىگيرد ، اگرچه عمل دهر باشد و هم‌چنين واجبات اصليّه و اوّليّه اسلام چون زكات و حج و از اين جهت تارك هر يك كافر شمرده شده و اين چهار ركن اسلام خوانده شده و فرق بين زكات و حج و بين نماز و روزه آن است كه آن دو